Genelde başkalarını tekrarlamak ya da kendisinden öncekilerin uzantısı olmak daha temkinli ve bilindik yoldan ilerleme yöntemidir. Hele ki bu başkaları, genelin beğendiği, heves ettiği, benimsediği hatta kanıksadığı ve belki bir kısmın kutsadığı türden kişiler ise… Kendinden öncekilerin uzantısı olarak var olmak veya başkalarının tekrarı olmak çok zaman kolay olandır.
Meslek olarak, tavır tutum olarak, dünya görüşü olarak, aile yaşantısı olarak, kişilik ya da kariyer gelişimi olarak vesaire…
Zor(!) ve riskli(!) olan ise kendini yaşa(t)mayı göze alabilmektir. Kendini var etmek, kendini gerçekleştirmek gibi ifadelerle betimlenen budur aslında. Ama kural dışı sayılandır bu. Çünkü herhangi bir hatada sorumlu kendimiz oluruz, herhangi bir aksaklık ya da başarısızlık bizimdir, mesulü kendimiz oluruz sadece. Sorun varsa çözecek olan yine kendiniz. Topluma, aileye, okula, şirkete, devlete veya sisteme mal edemeyiz kendimiz olmayı, kendimizi var etmeyi, kendimizi yaşatmayı tercih ettiğimizde…
Ancak keyifli olan, keşfedilmeye değer olan ve bence verimli, üretken ve yenilikçi olan bu yolu tercih etmektir. Kendine fırsat tanımak, kendine hayat vermektir.
Başkalarını tekrar etmek yada sadece başkalarının yönlendirmesiyle var olmak çok zaman büyük problemleri getirir başımıza, ve problemlerle başbaşa kalan elbette yalnız kendimizdir. O nedenle Nasreddin Hoca nın eşeği ile giderken oğluna verdiği mesaj çok yerindedir başkalarının yönlendirmelerine kapılıp kendine kaybetmemek gerektiği adına.
Kendini gerçekleştirmek adına diğer her şeyi ya da herkesi yok saymak anlamına gelmemekle birlikte gerektiğinde –ki bazen gerçekten gerekir- herkesin doğrularındansa, kendi yanlışlarınızı yaşayabilmeyi bile göze alabilmektir. Belki bir bilinmezliktir kendini, ama hakkını vererek kendini yaşamayı göze alabilmek ve belkide en büyük cesarettir.
Guncel Yorumlar